كشور ما از بزرگترين گاهواره‌هاي تمدن و فرهنگ جهاني است و هزاران سال است كه نياكان خردمند ما فرهنگ و تمدن سترگي را پي افكندند كه به رغم آسيب و گزند بسيار همچنان از ميراث گرانقدر ما نغمه‌ها ساز مي‌كند.
فرهنگ و تمدني كه افق‌هاي درخشان تاريخ و انديشه را پيش روي ملل مختلف نيز كشوده است تا آنجا كه اين مواريث فرهنگي هم امروز نيز مايه‌ي مباهات بشري است.
ميراث بر جاي مانده را بايد رفت و ديد، بايد شنيد و شناخت ،و نيز بايد آن را به درستي معرفي كرد. اين همه را در پهنه‌ي ايران زمين مي‌توان ديد، در چينور البرز، بر بلنداي زاگرس، در مرغزارهاي مرودشت، دره‌هاي كردستان، گردنه ي الله اكبر، گلدسته‌هاي مساجد، بادگيرهاي اردكان، در كاريزهاي يزد، در آب انبارهاي هرمزگان، در بلنداي مانشت ايلام، در عرش گنبدهاي فيروزه‌اي اصفهان، در فيروزه نيشابور، در ترانه‌هاي گيلان، در سبزينه‌هاي محسور كننده‌ ي دريا و جنگل‌هاي مازندران ، در فال حافظ و پندهاي سعدي، در داستان‌هاي شاهنامه، سياه چادرهاي بختياري، در اوبه هاي تركمن، در پوشاك مردم ابيانه، در شكوه سيستان و بلوچستان، در حسينه‌ي‌ قزوين، در خانقاه اردبيل و پرتو شاهچراغ، در صداقت ايلياتي، در صفاي روستايي و در تلاش پرشتاب شهرها و در جاودانگي بارگاه امام رضا (ع).
استان ايلام با مساحتي حدود 19086 كيلومتر مربع در ميان رشته‌كوه‌هاي كبير كوه از سلسه جبال زاگرس در غرب كشورمان قرار دارد. يافته‌هاي باستان‌شناسي در تپه‌هاي معروف هليلان و دهلران استقرار اوليه‌ي انسان را در هزاره‌ي نهم قبل از ميلاد در اين سرزمين تأئيد مي‌كند.
استان ايلام داراي ميراث فرهنگي و طبيعي بي‌مانند است. برخي از اين آثار عبارتند از: امامزاده سيد محمد عابد (ع)، امامزاده سيد ناصرالدين، بقعه‌ي مهدي صالح، آتشكده سياهگل ايوان، قلعه ي سام، قلعه‌ي كنجانچم، محوطه‌ي تاريخي هومان، شعر باستاني سيروان، سنگ نبشته‌ها،غارها، تالاب‌ها، مناطق حفاظت شده و ...